Blogs en Vlogs

Bärengruppe 9 van skilerares Laura

Laura in Oostenrijk

Bärengruppe 9

ZATERDAG 13 JANUARI 2018

Voor het eerst mijn echte eigen groepje! Daarover schrijf ik graag mijn hoogte punten.

Zondag beginnen alle skiklassen. Ik was ingedeeld bij de Bären. Spannend! Dat hield in dat ik een groepje kinderen kreeg die van de piste konden skiën. Yes!! Ik kreeg groepje 9. Het laagste groepje waarbij je nog echt terug moet met de gondel naar het dal. Met de gondel gaan vonden de kinderen zeker geen probleem. We hadden de grootste pret. 

De eerste dagen had ik 9 kinderen en de laatste dagen 8. Ik had 5 superleuke Duitste kinderen, 1 Australiër en 2 Russen. 

De russen
Het is echt een volk wat zover van onze westerse wereld staat. Ik had 1 meisje in mijn klasje. Ik wilde haar eigenlijk terug doen naar de kinderschnee-alm. Ze bleef liggen met opstaan en probeerde het zelf ook niet. Haar ouders wilde haar perse nog een groepje hoger hebben. Ze vroegen of ik de Plantzeck al had geskiet (wat absoluut niet mag en te hoog gegrepen is) en dat IK haar MOEST leren zelf op te staan. Thuis is het er volgens mij ingeramd, want het arme kind wilde geen hulp meer van anderen hebben nadat ze viel. Daarnaast zei moeder ook dat ze niet wil dat ik haar kwijt raak. Dat was het jaar ervoor namelijk gebeurd. 

Help 2 kinderen kwijt!
Natuurlijk gebeurd dat je niet... Nou. Ik hield mijn hart vast toen ik op dag 2 boven kwam met de stoeltjeslift en maar 7 kinderen telden ipv 9. Conclusie... De Rus begreep niet dat ze moest wachten bij de murmlipaal (onze afspreek plek) en was zelf een stuk naar beneden geskiet en mijn ene Duitste kind is erachteraan gegaan. Dan ski je naar beneden met 7 kinderen in de hoop dat je 2 andere kinderen daar ook ergens zijn. Mijn leidinggevende kwam gelijk naar mij toe. Laura... Ben jij toevallig een kind kwijt? Mijn antwoord: ja... Zij: Ze staat hier. Mijn antwoord: Dank u wel! Geweldig! Ik had er 8. Nu nog 1.  SHIT! Echt niet dat ik dat ging zeggen! Helaas (en gelukkig) duurde het niet lang voordat mijn leidinggevende weer naar mij toe kwam. Laura... Ik: Ja. Zij: Ben je nog een kind kwijt? Ik: Uhm... uh ja.... (Je kan op zo’n moment echt keihard door de grond zakken) Zij: Die is met een ander groepje mee geskiet. Mijn gedachte: Goddank! Yes! Ik heb ze weer allemaal. Daarna ben ik heeel erg kort geweest naar de kinderen en bleef ik net zo lang bij de murmlipaal staan, totdat zij ook daar stonden. En mijn Rus... Tja die hield ik bij mij of zat niet verder in de lift dan 1 stoeltje voor mij. 

Dan heb je iedereen, maar dan... Ja, dan heb je met elkaar gegeten en ga je weer skiën. Het eten is 1 grote chaos voor leraren. Je moet namelijk skikleding uit doen van kinderen, drinken inschenken, met de etenskaartjes eten halen, zelf eten, en alles ook zelf weer afruimen. Je kan zelf nauwelijks even rustig zitten. Het murmli-lied gaat aan, de kinderen roepen mee en je gaat naar buiten. Ik had geluk. Ik had 1 oma de hele week mee. Ze was zo ontzettend lief en wilde dat ik rusig kon eten. ‘Laura du musst auch essen!’ Ich holen was, ja. Du bleibst hier! Wat een lieverd. Eenmaal buiten moet je de kinderen bij elkaar houden en hun ski’s aandoen. Er zijn zooveel kinderen, dus je verliest ze snel uit het oog. Wanneer je weer skiet is het heerlijk! Rustig naar de eerste stoeltjeslift, want dan kan je gelijk ook even bijkomen. Bij die lift zorg ik ervoor dat ieder kind bij een volwassenen zit. Je zit dan zelf ook met een goed gevoel in de lift, zonder dat je je zorgen maakt om je kinderen. Eenmaal relaxt boven, verzamel je de kinderen. Totdat... je ziet dat er een kind maar 1 ski aan heeft. NOOO. Echtwaar, dat meen je NIET. De oplossing werd skiën met een kind tussen mijn benen en de rest van groep achter mij aan laten gaan. Na 2 bochten vliegen er weer een paar uit, omdat ze nog niet gecontroleerd skiën. Aangekomen bij de lift vroeg ik of ze de ski hadden gevonden. YES!! Hij was gelukkig gevonden. Ik zei tegen mijn kinderen dat ze even moesten wachten en dat ik de ski ging halen. Ik deed mijn ski’s uit en ging de ski halen. JAJA wat doen kinderen. Die doen je allemaal na. Na terugkomst met de ski in mijn handen waren ALLE ski’s uit. Ik mijn ski’s uit, kinderen ook hun ski’s uit. Je leert veel...

De afsluiter van mijn eerste dagen
Dan zit je in de lift. Iedereen heeft z’n ski’s weer aan en zegt er 1. Laura... Ik moet plassen. Eenmaal boven aangekomen. Alle kinderen hun ski’s uit en iedereen mee naar het toilet. Ik loop met het meisje naar de toilet toe om haar te helpen. Natuurlijk. 5 jaar en ik wil het zelf doen. Prima. De deur ging dicht, maar dan... 1 minuut later komt er weer een meisje uit het toilet. Laura... Meine handschuhe ist in die toilette! Wat een dag. Ik moest er gewoon om lachen. Hoe bedenk je het. Zo sloot ik de eerst dagen af. En wat waren de kinderen ook moe, haha!

 

Eind van de week
Aan het einde van de week wisten en konden de kinderen alles wat ze moesten kunnen. (Op de russen na) Geweldig en ik was mega trots. De herrinderingen van woorden en lieve koppies. *In de stoeltjeslift met een jongetje, zegt hij heel zachtjes. Laura... Ich liebe dich. Wanneer papa komt zegt hij tegen mij. Du bist die allerbeste skilehrer von der welt. In de gondel tikt het Russische meisje op mijn been. Ze lacht ongelofelijk lief en drukt haar helm tegen mijn helm aan. Er is geen (verbale) communicatie mogelijk, maar het was duidelijk dat ze het fijn had en genoot. Mijn andere Duitse jongetje wilde met mij op de foto. Ik hurkte met mijn ski’s aan en hij ging pontificaal op mijn schoot zitten, hield mij stevig vast. Zijn moeder gaf mij geld en zij dat dit jongetje het nodig had om zich goed te voelen en nog niet eerder heeft gehad dat hij zoveel over een skileraar praatte. Nou nu de niet leuke dingen! Oohjaa, ik heb ook 1 Rus gehad die na het vallen niet opstond, met het eten op de grond bleef liggen, schopte en sloeg waardoor wij 15 minuten te laat boven waren, kinderen die moesten huilen en naar papa of mama wilden. Het einde maakte alles gewoon goed. Toen had ik kinderen waarmee ik na het eten buiten in de sneeuw kon dollen. Ik zwiepte ze de lucht in en ik had kinderen om mijn nek hangen. Skileraar... Het is een GEWELDIG VAK! Een verademing van de bergen, een vreugde en heerlijk leven. Het enige waar je niet mee te maken moet hebben is je baas. Het is echt verschrikkelijk. Die is hard en kan je zonder argumenten gewoon ontslaan. Ik wil het hier niet schrijven, omdat ik er niet aan wil denken. Helaas gebeurd dit af en toe en vraag je je soms af wanneer jij de volgende bent. Ik denk er niet aan! Plezier hebben op het moment is het beste wat je kan hebben.

Superreacties van ouders. Tevreden en trots op hun kinderen. Zo vaak bedankjes. Behalve...Tja, de Russen. Daar denk ik maar niet meer overna.

Aankomende weken
Helaas zit het er voor mij voor een poosje op. Mijn standbye periode van 3 weken is begonnen. Aankomende week heb ik skitrainingen en de weer erna komen mijn ouders! Yes!

 

Snowsports Nederland is het opleidingsinstituut voor skileraar en snowboardleraar opleidingen.

Word ook baas van de piste!

Neem contact op

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

facebook_page_plugin